Η βία, αυτή καθαυτή, δεν είναι τωρινό μονάχα φαινόμενο, Ιστορικά, τουλάχιστον, συνόδευε ανέκαθεν τις πολεμικές, πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις μέσα και έξω απ’ τη χώρα. Μετά την άνοδο μάλιστα του φασισμού στην Ευρώπη, πήρε διαστάσεις οργανωμένης βίας που στόχευε στη φυσική και ηθική εξόντωση του αντιπάλου.
Στον αντίποδα της χιτλερικού τύπου βίας, είδαμε μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα να εμφανίζεται δειλά στην αρχή και ορμητικά στη συνέχεια από τον αριστερό χώρο μια νεοσταλινικής χροιάς προώθηση απόψεων, η οποία ”μεταφραζόταν” στον Τύπο με απόπειρα λογοκρισίας και συνειδητή διαστρέβλωση της ιστορίας του Εμφυλίου και όχι μόνο.
Η βία στην μετανεωτερική εποχή μας, πάλι, έχει τα δικά της χαρακτηριστικά που τη διαφοροποιούν από κάθε άλλη, αν και οι ρίζες του κακού είναι κοινές (οικογένεια, σχολείο, κοινωνία, με κερασάκι στην τούρτα της διαταρακτικότητας των παιδιών την αλλοτρίωση του διαδικτύου).
Η βία των ημερών μας έγινε ανώνυμη και απρόβλεπτη. Βία με αφορμή τις κακές διαπροσωπικές σχέσεις μικρών και μεγάλων, τις τραυματικές εμπειρίες κακοποίησης ή σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών, την αναζήτηση ταυτότητας των εφήβων σε αλλότριες παρέες, οι οποίες τελικά εκμεταλλεύονται την ανάγκη τους να αφοσιωθούν να υπακούσουν και να ανελιχθούν ως μέρος ενός όλου στο οποίο κρεμούν τις ελπίδες τους…
Η εποχή μας είναι απρόβλεπτη, προφανώς, και – μετά την οικονομική και ενεργειακή κρίση – δείχνει σημάδια διάρρηξης του κοινωνικού μας ιστού. Σημάδια διαμόρφωσης μιας νέου τύπου κοινωνίας όπου η συλλογικότητα και η κοινωνική δράση υποχωρούν, κι ας παραπλανούν τα μαζικά συλλαλητήρια.
Τα μαζικά συλλαλητήρια για τα Τέμπη που είχαν βάση και ορμητήρια όχι μόνο το συναίσθημα για το δίκιο και το άδικο στο προ διετίας εκτυλιχθέν σιδηροδρομικό δυστύχημα εκεί, αλλά και τα πολιτικά και προσωπικά απωθημένα του καθένα ο οποίος βρήκε την αφορμή να ξεσπάσει – μέσα απ’ αυτά – το δικό του μικρό ή μεγάλο παράπονο από το πάντα ελλιπές και ανέτοιμο ελληνικό κράτος ή να μοιραστεί τον γολγοθά της ζωής του με τις οικογένειες των 57 αδικοχαμένων θυμάτων του τραγικού συμβάντος.
Έτσι η συλλογικότητα έδωσε τη θέση της στον ατομικισμό και την αψυχολόγητη χρήση βίας (βλ. παρέμβαση κουκουλοφόρων που έκλεισαν ανορθόδοξα την αυλαία των συλλαλητηρίων) είτε σαν ξέσπασμα του θυμικού είτε λόγω αδιάγνωστου κομματικού πυρετού ο οποίος παραπέμπει στο ζοφερό εμφυλιοπολεμικό κλίμα του παρελθόντος.
Στο κλίμα που γεννά πάθη και απωθημένα ”αγώνων” ακόμα και σε σχολικά περιβάλλοντα και σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα οποία διανύουν εδώ και καιρό περίοδο μαρασμού (ελλείψει υψηλών πνευματικών κορυφών), για να δίνουν αφειδώς τις έδρες τους σε ομιλητές οι οποίοι καταφέρονται εμπαθώς κατά της Δικαιοσύνης και κλίνουν σε όλες τις πτώσεις κομματικά τις λέξεις ”συγκάλυψη” και… ”μπάζωμα”, κάνοντας ευκρινή ταυτόχρονα την πολιτική ταυτότητά τους.
Την αψυχολόγητη ή οργανωμένη χρήση βίας κατά μαθητών/φοιτητών και εκπαιδευτικών/πανεπιστημιακών των δυο μεγαλύτερων βαθμίδων εκπαίδευσης τα είδαμε, άλλωστε, και τα βλέπουμε συνέχεια, με τελευταίο δείγμα τα άγρια επεισόδια στη Νομική Αθήνας, όπου 50-60 κουκουλοφόροι χτύπησαν με πυροσβεστήρα διδακτορικό φοιτητή. και προπηλάκισαν μέλη του διδακτικού προσωπικού και φοιτητές που συμμετείχαν σε ακαδημαϊκή εκδήλωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Τουρκικών Σπουδών, με σκοπό να τη σταματήσουν.
Δείγματα που βοούν την απουσία μέτρων ασφάλειας λόγω αποτυχίας της πανεπιστημιακής αστυνομίας, αλλά και απουσίας λογοδοσίας, διαιώνισης της ατιμωρησίας, της αδιαφάνειας και της αφερεγυότητας σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου μας, με αρνητικό αντίκτυπο στην ίδια τη δημοκρατία.
Αν τώρα σε όλα αυτά προσθέσουμε την έκπτωση ή την αδιαφορία για τις ηθικές αξίες, τους αιτιατούς παράγοντες παραβατικότητας των νέων, το εγκληματικό προφίλ πολλών γονιών ή συγγενών τους και την ανύπαρκτη ανατροφή των παιδιών τους, τότε θα δώσουμε απάντηση σε πολλά…
Κι αν συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η ανύπαρκτη ανατροφή είναι που μετέτρεψε σε διαταραγμένες, νευρωσικές, κυκλοθυμικές ή ασταθείς προσωπικότητες τους νέους μέσα σε οικογένειες υπερφορτωμένες με εργασιακά ωράρια ή μαστιζόμενες από ανεργία και φτώχεια, τότε θα πάρουμε μια ιδέα γιατί το σάπιο ”βασίλειο της Δανιμαρκίας” έχει μετακομίσει από χρόνια στη χώρα μας και μιαίνει την ελληνική κοινωνία αργά και βασανιστικά, αδιάλειπτα και διαταξιακά…
Κι αυτό, χωρίς να συνυπολογίζω τη ζημιά που προκαλούν και σε εθνικό επίπεδο, κατά καιρούς, Έλληνες πανεπιστημιακοί, παραχαράκτες της ελληνικής ιστορίας από υπουργικές θέσεις ή έδρες πανεπιστημιακές (για τις οποίες κάποιοι μάλιστα τιμήθηκαν ως ”εξαίρετοι δάσκαλοι” από την Ακαδημία Αθηνών), οι οποίοι βγαίνουν και μιλούν για έλλειψη εθνικής συνείδησης των αγωνιστών του ’21, ενώ αμφισβητούν πρόσωπα και γεγονότα της ελληνικής ιστορίας ή τα απαξιώνουν εκτιμώντας τα ως κατώτερα των… προσδοκιών τους (βλ. Θεόδωρος Πάγκαλος, Αντώνης Λιάκος, Μαρία Ευθυμίου κλπ).
Είναι η… ”μαγιά” που άφησαν πίσω τους κάποιοι άλλοι, οι οποίοι μας κάνουν να αναρωτιόμαστε σήμερα με τα λεγόμενά τους πώς έγινε και μαζεύτηκαν τόσοι αμφιλεγόμενοι πολιτικοί και δάσκαλοι στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας μας. Πώς έγινε και, αντί να εργάζονται επ’ ωφελεία του έθνους και της πατρίδας μας, εργάζονται προς αποδόμησή τους ενσπείροντας παράλληλα το δηλητήριο της αμφιβολίας στη νεολαία μας.
Σχεδόν ασυναίσθητα, ο νους μου ξεστρατίζει από το παρόν στα προ δεκαετίας και βάλε παρελθόν μας. Αρχές Ιουλίου του 2014 χτύπησε η πρώτη καμπάνα προειδοποίησης με αφορμή την ανοίκεια προς την αίγλη του Δ.Π.Θ (Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης) κίνηση πανεπιστημιακών να μετονομάσουν το Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του σε σκέτο Τμήμα Φιλολογίας, με την αστεία δικαιολογία ότι ”ο προσδιορισμός ‘Ελληνικής’ πριν από τη λέξη ‘Φιλολογίας’ είναι …πλεονασματικός και σε ορισμένες περιπτώσεις… παραπλανητικός και εσφαλμένος.
Σημειωτέον ότι σύντομα γνωστοποιήθηκε τότε η αποστομωτική απάντηση από το μέλος του Δ.Σ. του Δ.Π.Θ. καθηγητή του Πολυτεχνείου και ακαδημαϊκού Αντώνη Κουνάδη, ο οποίος έστειλε επιστολή ακύρωσης της επιχειρηματολογίας τους προς τον Πρόεδρο του Συμβουλίου του Δ.Π.Θ επικαλούμενος εθνικούς λόγους.
Το ότι η κίνηση του 2014 στο πανεπιστήμιο Θράκης δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά έκρυβε ουρά πίσω της ζημιογόνα προς τα εθνικά μας συμφέροντα, φάνηκε τον επόμενο χρόνο από ένα δεύτερο παράδειγμα πανεπιστημιακού με ανθελληνικές τάσεις. Αυτό του τουρκόφρονα καθηγητή του Δ.Π.Θ και βοηθού κοσμήτορα του Βαλκανικού Ινστιτούτου Ερευνών το 2015 Αλή Χουσεΐνογλου, ο οποίος – λίγο πριν την άφιξη του τότε πρωθυπουργού κ. Τσίπρα στην Τουρκία – ξέσπασε σε ανθελληνικό παραλήρημα κστά την ομιλία του σε εκδήλωση πανεπιστημίου της Τουρκίας με τίτλο: ”Τούρκοι της Δυτικής Θράκης και τουρκική Εξωτερική Πολιτική…
Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 2019 – με τον ”αέρα” της ”Συμφωνίας των Πρεσπών” – δυο πανεπιστημιακού του ΑΠΘ και του ΕΚΠΑ (Ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, Νομικός στο Τμήμα Σλαβικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Σλαβολόγος-Γλωσσολόγος στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών) εκδήλωσαν δικαστικά την ένθερμη υποστήριξή τους στο φιλοσκοπιανό σωματείο ”Κύριλλος και Μεθόδιος” (ή, άλλως, σύλλογος επονομαζόμενος ‘Αδελφότητα Ντόπιων Σερραίων’ με χρόνο ίδρυσης τον Ιανουάριο του ’18 και έδρα την Ηράκλεια Σερρών).
Παρουσιάστηκαν ως μάρτυρες, συγκεκριμένα, κατά την ακροαματική διαδικασία στο Πρωτοδικείο Σερρών οι εν λόγω Έλληνες πανεπιστημιακοί – μετά την αντίδραση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων και του τότε Προέδρου της Γεώργιου Τάτσιου, ο οποίος κινήθηκε νομικά καταγγέλλοντας το φιλοσκοπιανό σωματείο για για αυτονομιστική δράση – και δήλωσαν ευθαρσώς πως η αναφερόμενη στο καταστατικό του φιλοσκοπιανού σωματείου ως ντόπια’” γλώσσα είναι η ”σλαβική” (και όχι η ελληνική). Συνελόντι ειπείν, η ντόπια γλώσσα στις Σέρρες είναι τα… σλαβικά (”μακεδονικά”, κατά τη ”Συμφωνία των Πρεσπών”) και όχι τα ελληνικά!!!
”Θου, Κύριε!”… Αλλά ας το πάρει το ποτάμι κι αυτό μέσα στα τόσα ανιστόρητα που βλέπει και ακούει η ελληνική Πολιτεία (πάντα ετεροχρονισμένα) χωνεύοντάς τα ασκαρδαμυκτί, γιατί επιλέγει προφανώς το ”καθεύδειν υπό μανδραγόρα”, για να μην ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα είτε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είτε στο Σκοπιανό, όπου ο σφετεριστής Σκοπιανός πρωθυπουργός Χρίστιαν Μίτσκοσκι εξακολουθεί να πιπιλίζει εμμονικά από την αρχή του έτους ότι είναι ”άλυτο” το ”μακεδονικό ζήτημα”.
Εξακολουθεί να εκδηλώνει το αλυτρωτικό πνεύμα των Σκοπιανών εθνικιστών, που έχουν στόχο την αναγνώριση ”μακεδονικής” μειονότητας στην Ελλάδα και επιζητούν την αναθεώρηση των βορείων συνόρων μας μιλώντας για ”αυτονομία της Μακεδονίας” και κλείνοντας απαξιωτικά τα αυτιά τους στα λόγια του Έλληνα ΥΠΕΞ Γιώργου Γεραπετρίτη:
”[…] Η περαιτέρω πρόοδος στις διμερείς της σχέσεις με την Βόρεια Μακεδονία και η ομαλή συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της γείτονος προϋποθέτουν τον πλήρη σεβασμό της Συμφωνίας των Πρεσπών και βεβαίως την αποχή από αλυτρωτικές διακηρύξεις και αξιώσεις εις βάρος γειτονικών χωρών”.
‘Επεα πτερόεντα, θα μου πείτε, σαν τη ”Συμφωνία των Πρεσπών” που την κατάντησαν οι ψευτομακεδόνες της Βόρειας Μακεδονίας κουρελόχαρτο…
Κρινιώ Καλογερίδου