Οι Ετρούσκοι ήταν ένας από τους πρώτους λαούς που εγκαταστάθηκαν στην κεντρική Ιταλία, ήδη από τον 8ο αιώνα π.Χ. Η προέλευσή τους έχει απασχολήσει έντονα την επιστημονική κοινότητα, καθώς οι ιστορικοί και οι γλωσσολόγοι τούς περιγράφουν ως ένα λαό με μυστηριώδη και ιδιόμορφα χαρακτηριστικά.
Οι πρώτες αναφορές στους Ετρούσκους και οι εικασίες για την καταγωγή τους καταγράφονται στους Έλληνες ιστορικούς του 5ου αιώνα π.Χ., δηλαδή περίπου πεντακόσια χρόνια μετά την εγκατάστασή τους στην Ιταλία. Ήδη από τότε, οι απόψεις διίσταντο: δεν υπήρξε ποτέ ομοφωνία μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων για το από πού προέρχονταν οι Ετρούσκοι.
Από την εποχή του Τίτου Λίβιου και άλλων Ρωμαίων συγγραφέων της ύστερης αρχαιότητας, η συζήτηση για την ετρουσκική καταγωγή συνεχίστηκε, χωριζόμενη σε δύο βασικές κατευθύνσεις. Η μία υποστήριζε ότι οι Ετρούσκοι ήταν αυτόχθονες της Κεντρικής Ιταλίας, ενώ η άλλη θεωρούσε ότι είχαν μεταναστεύσει από περιοχές της Ανατολής.
Συνολικά έχουν διατυπωθεί τρεις κύριες θεωρίες για την προέλευση των Ετρούσκων. Η πρώτη υποστηρίζει ότι προήλθαν από την ίδια την περιοχή όπου εγκαταστάθηκαν, αποτελώντας τη φυσική συνέχεια του προϋπάρχοντος βιλανόβιου πολιτισμού. Την άποψη αυτή ενστερνίστηκε και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσέας, ο οποίος παρουσίαζε τους Ετρούσκους ως γηγενείς της Ετρουρίας. Η δεύτερη θεωρία κάνει λόγο για μετακίνηση από το Αιγαίο. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο και τον Ελλάνικο τον Λέσβιο, οι Ετρούσκοι είχαν προέλθει είτε από τη Λυδία στη Μικρά Ασία είτε ήταν Πελασγοί από τη Θεσσαλία, που έφτασαν στην Ιταλία διασχίζοντας την Αδριατική. Η τρίτη θεωρία, την οποία πρόβαλαν ο Λίβιος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, τοποθετεί την καταγωγή των Ετρούσκων στα βόρεια, συνδέοντάς τους με τους Ραιτίους και άλλους λαούς των Άλπεων.
Η γλωσσολογική έρευνα έχει φέρει στο φως εντυπωσιακές ομοιότητες ανάμεσα στην ετρουσκική και τη λημνιακή διάλεκτο, μια μορφή αρχαίας ελληνικής που μιλιόταν στη Λήμνο στον βόρειο Αιγαίο κατά τον 10ο αιώνα π.Χ. Οι δύο γλώσσες παρουσιάζουν κοινά στοιχεία τόσο σε επίπεδο λεξιλογίου όσο και γραμματικής δομής, ιδίως στη χρήση των πτώσεων. Αν και όλες οι γλώσσες αυτής της οικογένειας είναι σήμερα νεκρές, η συσχέτιση Ετρουσκικών και Λημνιακών έχει τύχει ευρείας αποδοχής στον ακαδημαϊκό χώρο. Στην ίδια γλωσσική ομάδα εντάσσεται και η ρεταινική γλώσσα, που ομιλούνταν από λαούς των Άλπεων. Σημαντικός υποστηρικτής αυτής της θεωρίας ήταν ο φιλόλογος Μάσιμο Παλοττίνο, ειδικός στις ετρουσκικές σπουδές. Αν και η σύνδεση αυτή προτάθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα, το ζήτημα της προέλευσης των Ετρούσκων παραμένει ανοιχτό.
Το ετρουσκικό αλφάβητο προήλθε από το ευβοϊκό ελληνικό, και η πλήρης αποκρυπτογράφησή του καθυστέρησε σημαντικά, κυρίως λόγω της περιορισμένης έκτασης των κειμένων που έχουν διασωθεί—τα περισσότερα από τα οποία είναι ταφικές επιγραφές με ονόματα, χωρίς ευρύτερα στοιχεία για τη σύνταξη ή τη φωνολογία της γλώσσας. Οι Ετρούσκοι διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο στη διάδοση του αλφαβήτου στη Ρώμη και επηρέασαν τη διαμόρφωση της λατινικής γραφής.
Η στενή εμπορική και πολιτιστική επαφή με τους Έλληνες επέτρεψε στους Ετρούσκους να υιοθετήσουν πολλά στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού: από μύθους και έθιμα μέχρι λέξεις της καθημερινής ζωής. Ωστόσο, αυτές οι λέξεις είναι κυρίως κοινές και χρηστικές, οι πρώτες που τείνουν να αλλάζουν όταν μια γλώσσα διαφοροποιείται. Η βαθύτερη γραμματική δομή, από την άλλη, σπανίως επηρεάζεται.
Οι Ετρούσκοι είχαν έναν ανεπτυγμένο και πολυσύνθετο πολιτισμό. Ήταν εξαιρετικοί τεχνίτες στην επεξεργασία του σιδήρου, τον οποίο χρησιμοποιούσαν κυρίως για διακοσμητικούς σκοπούς, εξάγοντάς τον για στρατιωτική χρήση στη Μεσόγειο. Ο πολιτισμός τους οργανώθηκε σε μια Δωδεκάπολη, δώδεκα πόλεις-κράτη με ανεξάρτητη διοίκηση, που βρίσκονταν σε απομονωμένες περιοχές, συνήθως κοντά στη θάλασσα και σε θερμές πηγές. Οι αλλαγές στις ταφικές τους πρακτικές αποκαλύπτουν την επίδραση των επαφών τους με άλλους λαούς: από μνημειακές νεκροπόλεις σκαλισμένες σε πλαγιές βουνών και θολωτούς λίθινους τάφους, πέρασαν στη χρήση απλούστερων σαρκοφάγων.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της ετρουσκικής κοινωνίας ήταν η θέση της γυναίκας. Οι Ετρούσκες φαίνεται ότι είχαν μεγαλύτερη ελευθερία και κοινωνική ισχύ από ό,τι οι γυναίκες στους γύρω λαούς, γεγονός που προκαλούσε ειρωνικά σχόλια στους Ρωμαίους, οι οποίοι θεωρούσαν την ετρουσκική ζωή φιλήσυχη και πνευματική. Γενετικές μελέτες έχουν δείξει ότι οι Ετρούσκοι μπορεί να είχαν κοινά στοιχεία με πληθυσμούς της Ανατολίας, ενώ άλλες έρευνες τοποθετούν την καταγωγή τους στις στέπες της Ευρασίας. Ορισμένοι, εξετάζοντας την ύπαρξη χρυσών κοσμημάτων με ανατολίτικα στοιχεία στις ετρουσκικές πόλεις, έχουν προτείνει ακόμη και προέλευση από τη Λιβύη ή τη Βόρεια Αφρική.
Οι Ετρούσκοι διατηρούσαν εμπορικές σχέσεις με την Ελλάδα, εξήγαν κρασί, ενδιαφέρονταν για τη μουσική και τις τέχνες και είχαν πάθος για τα σπάνια και ποιοτικά αγαθά. Δεν ήταν λαός κατακτητικός και προτιμούσαν τη λογοτεχνία, την ποίηση και τη μουσική από τον πόλεμο.